Ao-Nang Beach

เดินเล่นอ่าวนาง ตอนแรกไม่ได้เดินเล่น นั่งรถเล่น ด้วยความที่ไม่รู้ว่า มันไม่ไกลมาก เดินกันได้
เราสองคนก็ออกมาเรียกรถสองแถวไปส่งที่อ่าวนาง..555...คนละ 20 บาท นั่งรถไปชั่วแป๊บเดียว
ถึงแล้วครับ เชิญลง..โห..แค่นี้เองหรอเนี่ย ชั้นจะเสียเงินค่ารถเพื่อ....อะไร...555
ก็เดินเล่นเตร็ดเตร่ ดูโน่นนั่นนี่ ที่กระบี่นี่ ถนนก็เหมือนพัทยานะ ถนนคั่น แล้วก็หาดน่
เราก็ไปสำรวจว่าร้านค้ามีอะไรน่าสนใจมั่ง มี7-11 กี่ที่ ร้านขายยา ธนาคาร..ร้านเน็ต..โอเค ครบ
ปล.ตอนเราไปนี่ปลายเมษานะ ร้อนสุดๆ ฝนตกบ้างหยุดบ้าง



ตอนเดินมาเรียกรถสองแถวแดง เห็นร้านวังทรายซีฟู้ดเจ้าดังแห่งพันทิพด้วย เดี๋ยวจัดให้
เรามากินกันวันที่ 3 มั้ง ไปสักทุ่มได้ ที่อยากกินคือหอยชักตีนน้ำจิ้มทะเล คงจะเด็ด
พอไปถึงคนเยอะมาก ต้องรอให้เขากินอ่ิ่มก่อน อันนี้ข้อผิดพลาดเราเองล่ะ ที่ไม่เช็คก่อน
ไม่คิดว่าคนเยอะขนาดนี้ พอได้โต๊ะก็สั่งอาหารเลย แต่ว่ารอนานนิดหน่อย
เนื่องจากคนเยอะ มันเลยดูวุ่นวายๆ เด็กเสิร์ฟก็จะชนกัน คนมาใหม่ก็มารอ
ตอนกินนี่ กินเหมือนรีบๆ ไม่ได้นั่งสบายๆสักเท่าไร พี่เป้าบอกว่าเหมือนกิจกรรมอะไรสักอย่างนึง
อาหารประทับใจ รสชาติดี ไม่แพง อย่างที่ทราบ แต่บรรยากาศแล้ว ไม่ผ่านเท่าไร เราไปเจอวันวุ่นวาย





วิวๆ สวยๆ




เดี๋ยวนี้มีกลยุทธ์การขายแบบใหม่ เอเจนท์ทัวร์จะเขียนว่า Tourist Information...




-เดินตามหาร้าน 7 - 11 เราชอบวิวภูเขา




โซนร้านนวด...ถ้าใครเดินเล่นไปจนถึงท่าเรือหางยาว แล้วตรงเข้าไปอีกนะ จนสุดถนน
จะเห็นโซนร้านนวด เราไปเห็นแรกๆเราก็ตื่นๆนะ ไม่เข้าใจระบบของที่นี่
ตั้งแต่ต้นซอยเลยจะมีคนถือโบรชัวร์เล็กๆ พร้อมถุงสับปะรดเชิญชวนให้ไปนวด แต่เราก็ไม่รับนะ
จนเราเดินเลยเข้าไปถึงข้างใน เห็นร้านนวด และโต๊ะนั่งชายหาด เจ้าของก็จะร้องบอกเราว่านั่งฟรีนะ
ในใจก็คิด ฟรีจริงหรือเปล่าอ่ะ เดี๋ยวมาชาร์ตเงินที่เราจะเอาไงดีล่ะนี่
จนไปถึงร้านนึง เลยตัดสินใจนั่งกัน ลองดูสิ จะฟรีจริงไหม เจ้าของก็ต้อนรับขับสู้ดี.
พอเรานั่งปุ๊บ ก็เอา กล้วย สับปะรดมาให้กินทันที บอกว่า ทานฟรี..ตกใจไปอีกนะเนี่ย
สักพักป้ามาถาม จะเอาหมอน หรือจะเสื่อนอนเล่นก็บอกนะ บริการฟรี...ฟรีอีกแล้ว แล้วเค้าได้อะไรละเนี่ย
จะถึงบางอ้อก็ตอนที่ป้าบอกว่ามีน้ำ เครื่องดื่มด้วยนะ ถ้าต้องการ ข้าวเหนียวไก่ทอดก็มี
อ๋อ คล้ายๆร้านค้าเล็กๆ แต่เน้นนวดเป็นหลัก ของกินรายได้เสริม ราคาก็แพงกว่าข้างนอกนิดหน่อย
เชิญแขกมานั่งฟรีก็อาศัยขายน้ำ ขายข้าว ส่วนมากคนที่เคยมานั่งแล้ว ก็จะมานั่งอีกเรียกว่าแขกประจำ
และเราก็กลายเป็นแขกประจำของร้านนี้ไปเลย มันเหมือนคุ้นเคยไปแล้วอ่ะ จะเปลี่ยนก็เกรงใจ
ก็เลยสอบถามได้ความว่า เช่าที่ที่ชายหาดเปิดร้านนวด ซึ่งมีอยูประมาณไม่เกิน 20 ร้านมั้ง
ป้าก็ใจดี อยากกินส้มตำก็ให้ไปซื้อให้ได้ บางวันป้าทำขนมจีนมากินกัน ก็ชวนเรากินด้วย



หาดอ่าวนาง วิวสวยจัง




หน้าหาด และเก้าอี้ชายหาดของร้านนวดที่มีไว้ให้ลูกค้านั่ง



ไปเดินเล่นบ้าง ว่าจะข้ามเขาไปดูโรงแรม 5 ดาวสักหน่อย แต่ไม่ได้ใส่รองเท้าไปเลยอด



วันที่เท่าไรเอง เราก็เปลี่ยนสีแล้วอ่ะ







รถสองแถวที่วิ่งเข้าเมืองกระบี่ สุสานหอย




เรือหางยาวไปเที่ยวเกาะ แต่เราไม่ได้นั่งเรือหางยาวกันเลย ใจก็อยากนั่ง อีกใจก็กลัว




วิวชายหาดยามเย็น ตอนไปกินข้าว




อ่าวนางยามเย็น